Writings (by or about Babette Wagenvoort)

Used with permission of the authors

(copyright: B. Wagenvoort, Underabell, W. de Bie, H. Mirck)

*****************************************************************************

Rechtlijnige verhalen - deel 1
(onderdeel van expositie bij Tag, Den Haag)

Op straat kom ik niet. Als ik op mijn fiets stap kan ik me de juiste weg niet meer herinneren en toch kom ik op een gegeven moment wel thuis. Dat niemand tegen me aan rijdt of voor mijn Batavus springt is een wonder. Misschien is het omdat ik het asfalt vermijd en alleen over de hoogspanningskabels en telefoondraden durf te fietsen. Soms stop ik wel even op een dak om tussen de ongebruikte schoorstenen aan jou te denken.

Sinds je bij de inboedelverdeling de trapeze en de clown meenam weet ik sowieso niet zo goed meer wat ik met mezelf aan moet. Onze oprijlaan heeft aan grandeur en geloofwaardigheid ingeboet, de tentlijnen staan minder gespannen en sommige konijnen zagen jouw vertrek als teken van hervonden vrijheid en doken de stadsvijver in.

Maar we vermaken ons ook wel zonder jou. We werken hard en soms krijgen we zelfs applaus.

Ja, het publiek is gebleven, dat had je misschien al gemerkt. Weliswaar komen de dagjesmensen nu meestal ’s nachts, maar men ziet blijkbaar liever een paar jonge honden bij kaarslicht in een echte tent, dan een oude clown op een trapeze boven de grote rivier.

BW - 2005 (zie ook Rectilinear Stories voor afbeeldingen)

*****************************************************************************

Rechtlijnige verhalen - deel 2
(onderdeel van expositie bij Tag, Den Haag)

Terwijl ik je dit schrijf, glinstert het water in mijn ooghoeken. Er is een hoop gebeurd sinds mijn laatste notitie. De vijver liep over en mijn batavus werd geëlektrocuteerd, maar sinds kort hoeft gelukkig nergens meer iets aan toegevoegd.

We verschansen ons in een windmolen op zee. In de zoveelste satelietboodschap van het onbegrijpelijke vasteland spreekt men van ‘loopgraven die onder water staan’, van ‘roestvrij-prikkeldraad’ en van ‘het gevaar van water in het algemeen’. De volgende keer dat ze ons booreiland-met-wieken bereiken zal de verbinding van korte duur zijn. “Wat zegt u daar? Ik kan u niet verstaan, de verbinding is erg slecht!” of “Wie zegt u? Nee, het spijt me, dan bent u verkeerd verbonden.” Ik overwon dan wel mijn angst voor beton, maar zou jij dit huis een bunker noemen?

Het langzame licht dat binnenkomt raakte me buiten ook al niet. Ik hoorde dat veel van de deserteurs zijn opgepakt, maar bij het avondappèl ontbrak opnieuw het bericht waar ik op wachtte. Het bataljon is in opperste paraatheid gebracht, want het schijnt dat de maan al het water van de aarde naar zich toe wil trekken.
Ik heb achter die dikke muren niets te zoeken. We hebben diepere waterwegen gegraven en de sterren hebben we met lichtgevende verf zelf op het plafond geschilderd. Nu wachten we op een goed teken.

In het blauwe licht horen we de meeuwen dansen met de windplanken. Het kost me wel moeite om niet aan je te denken, maar we moeten voorzichtig zijn en niet beïnvloed worden door het licht van de vuurtorens. Je begrijpt dat het zoute water ons enige wapen is, en dat we ondanks alles vertrouwen op een overwinning.

Ik huil dus voorlopig maar met de kijkgaten dicht.

BW - 2005 (zie ook Rectilinear Stories voor afbeeldingen)

*****************************************************************************

Beeld zegt meer

I post-puberal monster. I am afraid I would strangle him
by entangling him with my many legs and arms, just to
assure myself that he likes me. Thus I do nothing but
waiting and acting pre-occupied with anything but him.
Biting my tongue and my fingers.

My ability to transform fun things into problems and green
sources of fear amazes me sometimes.

Under A Bell, Friday 20 February 2004 (about Rectilinear Personality 160204)

*****************************************************************************

Oase

Wie niet bestand is tegen typisch Hollandse somberheid, kan
vandaag maar beter binnenblijven.
Het licht is grauw en tot halve sterkte getemperd. Ook het
vrolijkste landschap wil maar niet wakker worden.
 
Stel je eens voor dat je er toch op uitgaat en met de Geinlijn (!)
van de Amsterdamse metro door de uitgestrekte betonnen
woonblokken van de verst afgelegen wijken gaat rijden...
 
Het is volkomen te begrijpen waarom de straten leeg zijn. Altijd is
hier het verblijf binnenshuis te verkiezen boven buitenshuis. En
het gaat nog motregenen ook.
 
Bij een van de laatste haltes stappen we uit: Reigersbos.
Wat zoeken we hier? Hoe komen we hier ooit nog weg?
(Gerard Reve schrijft, bij een verblijf in een benauwende
omgeving, een straffende stem te horen die zegt: ‘U moet hier
altijd blijven’.)
 
Maar de verloren gewaande dag heeft een onverwachte
verrassing in petto.
Bij het verlaten van het rommelige station in verbouwing, worden
we getroffen door een uitermate vrolijke, lichtend rode schutting,
die is betekend met geestige, cartoonachtige iconen, waarmee
een verhaal wordt verteld dat zich niet onmiddellijk prijsgeeft.
 
De vaste Biesloglezers herkennen de tekentrant. En herkennen
de figuren, gelicht uit de tekeningen die dagelijks verschijnen op
haar site. (Zie het dossier: ‘Drie tekenaars op internet’.)
 
Babette Wagenvoort maakte van de metrohalte een oase in de
betonwoestijn.

Wim de Bie op Bieslog, 16 November 2003 (about Reigersbos Project)

*****************************************************************************

IK DOE DE DINGEN VOOR HET LAATST
niet omdat het einde nadert want
ik voel me sterk maar
ieder ding verbaast me alles
is zo wonderlijk echt

ieder woord is onderweg
bij de eerste oogopslag al
zwemt het omhoog naar de oppervlakte
loopt het als een lekvis vol geluid
loos nagejaagd door bellen vol lucht
en haalt bovengekomen diep
adem

Hanz Mirck, 1996 (inspired by Rectilinear Personality Drawings)

*****************************************************************************